Czym jest technika Pomodoro, i jedyna rzecz, której nie potrafi
Pomodoro każe pracować w blokach po 25 minut i pierwszego dnia działa u prawie każdego. Potem zostaje porzucone. Powodem nie jest dyscyplina, tylko to, kto trzyma minutnik.
Technika Pomodoro opiera się na jednej zasadzie: pracuj 25 minut nad jednym zadaniem, zrób 5 minut przerwy, powtórz cztery razy, a potem odpocznij dłużej. Francesco Cirillo opracował ją pod koniec lat osiemdziesiątych i nazwał od kuchennego minutnika w kształcie pomidora, którego używał na studiach.
Pierwszego dnia działa u prawie każdego. W drugim tygodniu większość ją porzuca i tłumaczy to słowami "nie mam dyscypliny". To nie to.
Czego brakuje Pomodoro: egzekwowania
Pomodoro wyznacza granicę, ale granica ma furtkę, a furtka jest w twojej ręce. Pawlock usuwa furtkę.
- Minutnik nie jest w twoich rękach. Program startuje sam o swojej godzinie i sam się kończy. Zapomnienie o włączeniu albo wcześniejsze zatrzymanie nie istnieje.
- Nie otworzy się przed końcem bloku. Aktywnego programu nie da się edytować, wstrzymać ani usunąć. Furtka "tylko dwie minuty" się nie otwiera.
- Blokuje to, co wybierzesz, a nie cały telefon. Wiadomości, poczta i kalendarz zostają otwarte; telefon może leżeć obok ciebie.
W App Store. Wersja darmowa zawiera jeden automatyczny program.
Co metoda robi dobrze
Prawdziwym zadaniem Pomodoro nie jest mierzenie czasu, tylko ograniczenie pracy. "Dziś skończę ten temat" to zobowiązanie otwarte i trudno je zacząć, bo nie wiadomo, ile potrwa. "Popatrzę na to przez 25 minut" jest zamknięte i łatwo zacząć, bo koniec jest widoczny.
Druga korzyść: zgoda na przerwanie zostaje wydana z góry. Gdy przerwa jest zaplanowana, w trakcie pracy możesz powiedzieć sobie później. Gdy jej nie ma, później zamienia się w teraz.
Gdzie się łamie
To ty uruchamiasz minutnik. To ty go zatrzymujesz. A telefon w ogóle nie wie, że ten minutnik istnieje.
W dwunastej minucie bloku, gdy przychodzi powiadomienie albo nuda, między tobą a ekranem nie stoi nic. Minutnik nadal chodzi, ale ciebie już tam nie ma. Jedynym egzekwowaniem metody jest decyzja podjęta w tamtej chwili. A ta chwila to dokładnie moment, w którym twojej uwagi już nie ma.
Koszt jest większy, niż się wydaje. W pracy The Cost of Interrupted Work (2008) Gloria Mark i współpracownicy zmierzyli, że powrót do przerwanego zadania zajmuje średnio 23 minuty i 15 sekund. Badanie Sophie Leroy z 2009 roku o pozostałości uwagi tłumaczy dlaczego: przy zmianie zadania część uwagi zostaje z tyłu, najsilniej wtedy, gdy poprzednie zostało niedokończone.
Dwuminutowe zerknięcie w środku bloku nie skraca go więc o dwie minuty. Ono go kończy.
Krótko mówiąc
Zmiana, która działa, to nie stosowanie metody surowiej, tylko usunięcie furtki. Granica staje się granicą tam, gdzie jej przekroczenie przestaje być opcją. A tę decyzję trzeba podjąć wcześniej, na trzeźwo: proszenie rozproszonej osoby o skupienie nie działa, bo tej osoby w tamtej chwili tam nie ma.
Źródła
- Cirillo, F. The Pomodoro Technique.
- Mark, G., Gudith, D., & Klocke, U. (2008). The Cost of Interrupted Work: More Speed and Stress. CHI '08.
- Leroy, S. (2009). Why is it so hard to do my work? The challenge of attention residue when switching between work tasks. Organizational Behavior and Human Decision Processes.